FAMILY GLASS LAS 3 A LA SOMBRA

De interpretatie van ‘eenzaamheid’ in het niet-zo-stilleven… en intermenselijke relaties, bezien door een kritische, artistieke blik waarin planten en levenloze objecten met elkaar in dialoog treden op het canvas of op het karton… of juist niet...

Het gevoel van eenzaamheid, zoals gedefinieerd door Peplau en Perlman (1979), is de perceptie van de kloof tussen wat het individu verwacht van intermenselijke relaties en wat deze daadwerkelijk had gewenst. In dezelfde lijn benadrukt psycholoog Guy Winch de subjectiviteit van eenzaamheid; dit gevoel is louter afhankelijk van de vraag of men zich emotioneel of sociaal losgekoppeld voelt van de omgeving, ongeacht of men omringd wordt door mensen, vrienden of familie.

Het gevoel van eenzaamheid is derhalve het product van de overtuigingen die de persoon koestert en de evaluaties die deze maakt omtrent de eigen emotionele en/of sociale situatie.

Eenzaamheid treft ons allemaal op enig moment in ons leven; uitspraken als: "Ik ben alleen" of "Ik heb niemand" komen dan ook frequent voor.

Soms heeft de persoon die deze woorden uitspreekt weliswaar familie, vrienden of zelfs een groot aantal volgers op sociale media, maar voelt deze in werkelijkheid geen wezenlijke verbinding met wie dan ook. Wat men in wezen wil overbrengen, is dat men zich simpelweg eenzaam voelt.

Het is een gewaarwording die zich moeilijk laat verklaren, vandaar deze persoonlijke interpretatie aan de hand van niet-zo-stille levens; een samenspel van gevoelens van ontoereikendheid, van gemis, maar bovenal van leegte.