LA HUELLA DE ELLA

De interpretatie van ‘eenzaamheid’ in het niet-zo-stille leven... en intermenselijke relaties, bezien door een kritische, artistieke blik waarin planten en levenloze objecten met elkaar in dialoog gaan op het canvas of op karton... of juist niet...

Het gevoel van eenzaamheid, zoals gedefinieerd door Peplau en Perlman (1979), is de perceptie van de kloof tussen wat men verwacht van intermenselijke relaties en wat men had gewenst. In dezelfde lijn benadrukt psycholoog Guy Winch de subjectiviteit van eenzaamheid: dit gevoel hangt louter af van de vraag of men zich emotioneel of sociaal afgesneden voelt van de mensen om zich heen, ongeacht of men omringd is door anderen, door vrienden of door familie.

Het gevoel van eenzaamheid is bijgevolg het product van de overtuigingen die een persoon koestert en de evaluaties die deze maakt over de eigen emotionele en/of sociale situatie.

Eenzaamheid treft ons allemaal op een zeker moment in ons leven; uitspraken als "Ik ben alleen" of "Ik heb niemand" zijn dan ook veelgehoord.

Soms heeft de persoon die deze woorden uitspreekt wel degelijk familie, vrienden of zelfs een groot aantal volgers op sociale media, maar voelt men in werkelijkheid met niemand een oprechte verbinding; wat men immers werkelijk wil overbrengen, is het diepe gevoel alleen te zijn.

Het is een gewaarwording die zich moeilijk laat verklaren, vandaar deze persoonlijke interpretatie aan de hand van niet-zo-stille levens; het is een samenspel van gevoelens van ontoereikendheid, van gemis, maar bovenal van leegte.