Ophelia

Dit werk maakt deel uit van mijn serie Materia viva. Hierin verschijnt het menselijk lichaam niet als een anatomische representatie, maar als een territorium dat wordt doorkruist door vitale processen: een ruimte waarin het innerlijke zichtbaar wordt en de natuur niet langer een omgeving is, maar een manifestatie wordt. De seizoenen worden hier niet begrepen vanuit het landschap, maar als lichamelijke en emotionele ervaringen.

In de zomer laat het lichaam zijn weerstand los. Water en blauw domineren de scène. De figuren dompelen zich onder, drijven en versmelten met de zee. Het lichaam verliest zijn gewicht, de contouren vervagen en de identiteit wordt meer ambigu, dicht bij het mythologische. Als sirenen bewonen de figuren een staat van suspensie, waarin stilte, kalmte en overgave de spanning van de voorgaande cycli vervangen. De titel, Ophelia, roept het beeld op van een lichaam dat is overgegeven aan het water, niet als symbool van de dood, maar als metafoor voor transformatie, dissolutie en wedergeboorte.