INFLORESCENCIA II

Dit werk maakt deel uit van mijn serie Materia viva. Hierin verschijnt het menselijk lichaam niet als een anatomische weergave, maar als een territorium dat doorkruist wordt door vitale processen: een ruimte waarin het innerlijke zichtbaar wordt en waarin de natuur niet langer een omgeving is, maar een manifestatie wordt. De seizoenen worden hier niet vanuit het landschap begrepen, maar als lichamelijke en emotionele ervaringen.

In de lente wordt het gezicht de plaats van de irruptie. Bloemen ontspruiten aan de mond, de ogen en de huid, waarbij ze de grenzen ervan verleggen en de configuratie transformeren. Ze zijn geen decoratief element, maar de zichtbare manifestatie van dat wat uit het innerlijke oprijst. De inflorescentie wordt zo een metafoor voor de manier waarop emoties, herinnering, verlangen of pijn een weg vinden om zichtbaar te worden, zich over het lichaam verspreidend als een onvermijdelijke groei.