LA HUELLA DE LA ESCUDILLA

De interpretatie van ‘eenzaamheid’ in het niet-zo-stilleven… en interpersoonlijke relaties, bezien door een kritische, artistieke blik waarin planten en levenloze objecten op het canvas of karton met elkaar in dialoog treden… of juist niet…

Het gevoel van eenzaamheid, zoals gedefinieerd door Peplau en Perlman (1979), is de perceptie van de kloof tussen wat men verwacht van interpersoonlijke relaties en wat men had gewenst. In dezelfde lijn benadrukt psycholoog Guy Winch de subjectiviteit van eenzaamheid; dit gevoel is louter afhankelijk van de vraag of men zich emotioneel of sociaal losgekoppeld voelt van de mensen om zich heen, ongeacht of men omringd is door mensen, vrienden, familie, enzovoort.

Het gevoel van eenzaamheid is derhalve het product van de overtuigingen die een individu koestert en de beoordelingen die hij of zij maakt van de eigen emotionele en/of sociale situatie.

Eenzaamheid treft ons allemaal op een bepaald moment in ons leven; uitspraken als "Ik ben alleen" of "Ik heb niemand" komen dan ook regelmatig voor.

Soms heeft de persoon die dit uitspreekt weliswaar familie, vrienden of zelfs een groot aantal volgers op sociale media, maar voelt hij of zij zich in werkelijkheid met niemand echt verbonden; wat men immers werkelijk wil overbrengen, is dat men zich eenzaam voelt.

Het is een gevoel dat zich moeilijk laat verklaren, vandaar deze persoonlijke interpretatie via het niet-zo-stilleven—een samenspel van gevoelens van ontoereikendheid, van gemis, maar bovenal van leegte.